ဆရာမရဲ့ အားပေးမှု

ဒီနေ့ နောင်ရဲ တစ်ယောက် အထက်တန်းတုန်းက ကိုယ့်ကို ဂိုက်လုပ်ဖူးသော အစ်မတစ်ယောက်နှင့် ချိန်းထားသည်။ အခုတော့ နောင်ရဲလည်း ဘွဲ့ရပြီး၊ လုပ်ငန်းခွင်ထဲ ဝင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ အထက်တန်းတုန်းကတော့ ဂိုက်မမ မှာ ရည်းစား ရှိသည်။ တခါတလေ ဂိုက်မမကို လာကြိုတတ်သည်။ နောင်ရဲသည် လူပျိုပေါက်အရွယ်မို့လို့၊ နီးစပ်ရာ ဆရာမကို အရမ်း စိတ်ဝင်စားသည်။ ဆရာမသည် အဲ့တုန်းက အင်ဂျင်နီယာကျောင်း တက်နေတာ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းဆင်းဆင်းချင်း နောင်ရဲကို စာလာသင်ရရင် သူတို့ကျောင်းက ယူနီဖောင်းဝတ်စုံနှင့်မို့ ဆရာမက အရမ်းကြည့်ကောင်းသည်။ အနီးကပ် ထိုင်ရသောကြောင့် ဆရာမရဲ့ ချွေးနံ့ နှင့် ရေမွှေးနံ့ ရောထားသော ကိုယ်သင်းနံ့လေးက နောင်ရဲကို တအား စွဲဆောင်သည်။ လူပျိုပေါက်အရွယ် တွေ့လို့လည်း ကိုယ်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား၊ ပြောင်းလဲပုံက အစ ဆရာမက အစ်မသဖွယ် ထိန်းကျောင်းပေးခဲ့သည်။ နောင်ရဲ နှင့် ဆရာမသည် အသက်အားဖြင့် ၅ နှစ်လောက်သာ ကြီးသည်။ ဆရာမရဲ့ အနီးကပ် သင်တန်းပို့ချမှုကြောင့် အထက်တန်းကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီး၊ ကွန်ပြူတာတက္ကသိုလ် ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ ခေတ်ရှေ့ပြေး ကြည့်တတ်သော ဆရာမကြောင့်လည်း ကွန်ပြူတာတက္ကသိုလ်အပြင် တခြား ကွန်ပြူတာသင်တန်းကျောင်းများကိုလည်း တက်ဘို့ အကြံပေးခဲ့သည်။ အခုတော့ ဘွဲ့လည်း ရပြီမို့ အလုပ်ခွင်ဝင်ရမည့် အရေးကို နောင်ရဲ ကြောက်နေသည်။ နောင်ရဲသည် ငယ်စဉ်ထဲက မိဘတွေ အိမ်ထောင်ကွဲခြင်းကြောင့် အမေနှင့်သာ နေခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း အားငယ်စိတ်တွေ၊ ပူပင်စိတ်တွေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ကြားမှာ နေသားကျကာ ဘာမဆို လုပ်ရမှာ ကြောက်နေသည်။ တခုခု ကို စလုပ်ရမည်ဆိုလျှင် သေလောက်အောင် ကြောက်တတ်သည်။ တက္ကသိုလ် စတက်တုန်းကဆို ဆရာမ နှင့် အမေပါ ကျောင်းကို လိုက်ပို့ရသည်။ တစ်ပတ်လောက် နေသားကျမှ လိုက်မပို့တော့တာ ဖြစ်သည်။ အခုလည်း လုပ်ငန်းခွင် ဝင်ရမည်ဆိုသည်နှင့် နောင်ရဲမှာ ကြောက်နေမိသည်။ အမေကလည်း ဆရာမကို ဆက်သွယ်ကာ တစ်ခုခု ကူညီဖေးမပေးပါဦးဟု ဆိုသောကြောင့် ဒီနေ့ သူမ နေထိုင်ရာ မြို့လယ်ထဲက အထပ်မြင့် တိုက်ခန်းလေးဆီသို့ ချိန်းဆိုထားခြင်း ဖြစ်သည်။ နောင်ရဲ အိမ်က ထွက်ထဲက စိတ်တွေ လှုပ်ရှားနေသည်။ အစ်မနှင့် မတွေ့ရသည်မှာ ၃ နှစ်နီးပါး ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ ဖုန်းဖြင့်သာ အဆက်အသွယ် ရသည်။ အစ်မ ဘယ်လိုမျိုး ပြောင်းလဲနေပြီလဲ။ အစ်မ ရည်းစားနဲ့ အတူတူ နေပြီလား။ စသော မေးခွန်းပေါင်း များစွာဖြင့် အစ်မရဲ့ တိုက်ခန်းလေးဆီ တက်လာခဲ့သည်။ အထပ်မြင့်လို့သာ ပြောပြီး ဓါတ်လှေကားလည်း မရှိသော ခြောက်ထပ်တိုက်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။ အစ်မရဲ့ မိဘတွေက နယ်ဘက်မှာ ဖြစ်ပြီး၊ အစ်မတစ်ယောက်ထဲ ရန်ကုန်မှာ အခြေချနေထိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမေတွေက ငယ်သူငယ်ချင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဟိုဘက်အိမ်၊ ဒီဘက်အိမ် သူစိမ်းမဆန်တာလည်း ပါသောကြောင့် အစ်မနှင့် ဆိုလျှင် ပြောရဲဆိုရဲခြင်း ဖြစ်သည်။ တခြားသူတွေနဲ့ စကားပြောရင် နှုတ်စေးနေသလို၊ ပါးစပ်က လှုပ်လို့မရ။ ဘာစကားလုံးမှ ပြောမထွက်သလောက်။ အစ်မနှင့် စကားပြောလျှင် ပျော်ရွှင်နေမိသည်။ အစ်မသည် လုံးဝ မပြောင်းလဲ။ သူ့အပေါ် အရင်အတိုင်း ခင်ခင်မင်မင် ပြောဆိုသည်။ ပြောင်းလဲတာက အစ်မ နည်းနည်းလေး ပြည့်လာသည်။ လှမြဲ လှဆဲ ဆိုတာထက် လှသထက် လှနေသည် ဆိုတာက မှန်မည်။ မုန့်ဟင်းခါး အတူတူစားပြီး၊ ကော်ဖီသောက်ကာ ရှေးဟောင်း နှောင်းဖြစ်တွေနှင့် ကျောင်းတက်တုန်းက ကြုံရပုံများကို ပြောဖြစ်သည်။ အစ်မကလည်း သူ့အလုပ်အကြောင်းတွေ ပြောပြသည်။ အစ်မက အခု MBA တက်နေသည်။ သူက လျှပ်စစ်ဆိုင်ရာ အင်ဂျင်နီယာမို့လို့ လောလောဆယ်တော့ လျှပ်စစ်ပစ္စည်းများ ရောင်းရာ နေရာတွေ ပညာရှင် အဖြစ် လုပ်နေသော်လည်း MBA ပြီးပါက စီမံအုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းသို့ ပြောင်းကာ ရာထူးတိုးလာနိုင်သည်။ သူ့ရည်းစားအကြောင်း မေးတော့ မျက်နှာပျက်သွားတာကို ပြန်ထိန်းကာ ရည်းစားနှင့် အဆင်မပြေ ဖြစ်လို့ ပြတ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။ အစ်မ စိတ်ဆင်းရဲမှာစိုးလို့ အပြည့်အစုံ မမေးလိုတော့။ နောင်ရဲအတွက် အခွင့်အရေး ရသလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ အစ်မသည် သူတို့ တိုက်ခန်းလေးရဲ့ ဝရံတာနားက စက်တီခုံမှာ သွားထိုင်သည်။ တိုက်ခန်းက အမြင့် ဖြစ်သည့်အပြင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း အဲ့လောက် အမြင့် တိုက်ခန်း မရှိသောကြောင့် လင်းရှင်းနေပေမယ့် မိမိတို့ကို အလွယ်တကူ မမြင်နိုင်သည့် အနေအထားပင်။ နောင်ရဲလည်း အစ်မရဲ့ ဘေးနားမှာ သွားထိုင်လိုက်သည်။ အစ်မက နောင်ရဲဘက်ကို လှည့်ထိုက်သဖြင့် နောင်ရဲလည်း လှည့်လိုက်ရာ စက်တီခုံပေါ်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် အနေအထား ဖြစ်သွားသည်။ နောင်ရဲသည် အစ်မရဲ့ ၃ မတိုင်ခင်မှာပင် အစ်မရဲ့ လက်ကို ဆုတ်ကိုင်လိုက်သည်။ တဒင်္ဂအတွင်း ကမ္ဘာကြီး ရပ်သွားသလို၊ လောကကြီး တိတ်သွားသလို၊ အစ်မ တစ်ယောက်ပဲ လင်းလက်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီတခေါက်တော့ နောင်ရဲ လက်နှေးသွားသည်။ အစ်မ လက်ကို မမိတော့။ နောက်အခေါက်တွေမှာလည်း မမိဘူး။ မမိလေ၊ အစ်မက စလေ ဆိုတော့ မခံချင်စိတ် ဖြစ်လာသည်။ ဒါနဲ့ပဲ၊ နောင်ရဲသည် အစ်မရှိရာ အရှေ့ကို နည်းနည်း တိုးလိုက်သည်။ ဒီတခေါက်တော့ မလွတ်စေရဘူးပေါ့… အစ်မရာ။ ကြွေးကြော်ထားသလို မဖြစ်လာခဲ့။ အစ်မလက်ကို လွတ်သွားပြန်သည်။ သို့သော် နောင်ရဲ မိလိုက်တာ ရှိသည်။ အစ်မရဲ့ ရင်သား နှစ်မွှာကို။ တိတိပပ ပြောရရင် အဝတ်သား ပျော့ပျော့လေးနှင့် ချုပ်ထားသော ဘရာ ကို ဝတ်ထားသည့် အစ်မရဲ့ နို့ ၂ လုံးကို။ အရှိန်နှင့် အုပ်လိုက်သောကြောင့် လက်အနေအထားက ကွက်တိပင် လုံးလုံးကျစ်ကျစ်လေးကို ဆုတ်ကိုင်လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ လက်ကနေ တဆင့် ခံစားရတဲ့ ကျင်တက်သွားသော ခံစားမှုလေးသည် နှလုံးသားကို ဖြတ်ကာ ဦးနှောက်သို့ သတင်းပို့လေသည်။ နှလုံးသားကို ဖြတ်လာသောကြောင့် နှလုံးသားက သတင်း အမှောင်ချလိုက်သည်။ ဒီတော့ ဦးနှောက်က ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိတော့ပဲ၊ လက်သည် အစ်မရဲ့ နို့ကို အုပ်လို့ကောင်းတုန်း၊ ကိုင်လို့ ကောင်းတုန်း။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ အစ်မက အလျော့ပေးလိုက်သည် ထင်သည်။ အစ်မလက်ကို အလွယ်တကူ ဖမ်းဆုတ်မိသွားသည်။ အစ်မလက်တွေသည် ထင်ထားသည်ထက် ပိုနူးညံ့နေသည်။ သွယ်လျပြေပြစ်သည်။ (ပြောပြီး… အစ်မကို မျက်နှာချင်း မဆိုင်ရဲတာကြောင့် ခေါင်းငုံ့နေရသည်) အစ်မသည် ထိုင်ခုံပေါ်ကနေ ထလိုက်ပြီး ထမင်းစား စားပွဲခုံဘက်ကို ထွက်သွားသည်။ အစ်မကို အနောက်ကနေ မြင်ရတဲ့ အစ်မကောက်ကြောင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ ၄ နှစ်လောက်က နောင်ရဲရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်နတ်သမီးလေးရဲ့ ကောက်ကြောင်းပါ။ ထမီ ဝတ်ထားသောကြောင့် ခါးကျဉ်ကျဉ်လေးအောက်မှာ နိမ်တုံမြင့်တုံနဲ့ လှုပ်နေတဲ့ တင်ပါးတွေက အရမ်းကြီးကို မိုက်နေသည်။ အစ်မသည် ထမင်းစားပွဲကနေ တစုံတခုကို ကောက်ယူပြီး ပြန်လှည့်လာတော့ နောင်ရဲနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားသည်။ နောင်ရဲလည်း ရှက်သလို ဖြစ်သွားကာ ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့ထားလိုက်သည်။ အစ်မဆီက ရယ်သံလွင်လွင်လေး ကြားရသည်။ အစ်မရဲ့ နှုတ်ခမ်း တဝိုက် အရွယ်အစားအတိုင်း ပလတ်စတစ်အလွှာလေး ကို ဖြတ်ပြီး အစ်မနှုတ်ခမ်းပေါ် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အစ်မနှုတ်ခမ်းသားအပေါ်မှာ မင်းမူနေတဲ့ ပလတ်စတစ်လေးကိုပဲ နောင်ရဲ နမ်းလိုက်သည်။ အစ်မရဲ့ နှုတ်ခမ်းသားသာ ဆိုလျှင် ဘယ်လောက် နူးညံ့မည်နည်း။ အစ်မရဲ့ နှာခေါင်းဝဆီကနေ ထွက်လာတဲ့ မောဟိုက်နေတဲ့ လေပြေညှင်းတွေကလည်း နောင်ရဲရဲ့ နှုတ်ခမ်းကို လာတိုးသည်။ နောင်ရဲ စိတ်တွေ ယောက်ယက်ခတ်လာသည်။ နောင်ရဲရဲ့ အပေါ်ကဝတ်လာတဲ့ တီရှပ်ကို ချွတ်လိုက်ကာ အစ်မဆီသို့ ကျောပေးလိုက်သည်။ အစ်မရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ကျောကုံးကို အပေါ်ကနေ အောက် ကုတ်ခြစ်ကစားနေသည်။ ပြီးတော့မှ လက်သည်းချွန်ချွန်လေး တစ်ချောင်းထဲနှင့် စာလုံးတွေလို လျှောက်ခြစ်နေတော့သည်။ အစ်မ ရေးတာကို မသဲကွဲလို့ ထပ်မံတောင်းဆိုပြီး နောက်တစ်ခေါက် ရေးခိုင်းရသည်။ အစ်မကို ကြည့်လိုက်တော့ တခုခုကို စိုးရိမ်နေဟန် ရှိသည်။ နောင်ရဲ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ နောင်ရဲကို ဒီမေးခွန်းမေးထားတော့ သူ့ကိုလည်း ဒီမေးခွန်းပဲ မေးမည်ကို စိုးရိမ်နေသလားလို့ ထင်မိသည်။ အစ်မကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ဟိုဘက်လှည့်ခိုင်းလိုက်သည်။ အစ်မ လုပ်သွားပုံလေးက ချစ်စရာ ကောင်းသည်။ သူ့ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြပြီးတော့ ဟိုဘက်ကို လှည့်ကာ သူ ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီကို ခေါင်းပေါ်ကနေ ချွတ်ပြီး လက်နေရာမှာတင် ထားတာ ရင်ဘတ်ကို အုပ်ထားလိုက်သည်။ နောင်ရဲလည်း ဘရာကို ချွတ်ချင်သော်ငြားလည်း ဘယ်လို ချွတ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။ အစ်မက မင်းကတော့ တကယ့်ကောင်ကွာ ဆိုပြီး သူ့ဘာသာ ချွတ်ပေးသွားသည်။ ဒါနဲ့ပဲ အစ်မရဲ့ ကျောကုံးလေးကို နောင်ရဲ လက်သည်းနှင့်ခြစ်ကာ မေးခွန်း မေးလိုက်သည်။ အစ်မရဲ့ စကားလုံးတွေ သုံးနှုန်းတာ ပြောင်းသွားသည်။ ဒီတခါတော့ နောင်ရဲ အလှည့်။ အစ်မ ရေးခြစ်လိုက်သည်က နောင်ရဲပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် အမေးရှိက အဖြေ ရှိရမည်လေ။ နောင်ရဲလည်း သူ့ကို မ လို့ တစ်လုံးထဲ ခေါ်လိုက်သည်။ ဒီတခါ နောင်ရဲ အလှည့်ပေါ့။ ဘာမေးရမှန်း မသိ။ ဒါနဲ့ပဲ အသဲပုံလေး ဆွဲပေးလိုက်သည်။ ဒီတော့ သူ့ဘက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာကာ၊ ဒီတခါတော့ အစ်မ ရေးတာက အင်္ဂလိပ် စာလုံးလေးတွေ။ အစဦးဆုံးက အေ… ပြီးတော့ အက်စ်… နောက်တစ်ခုက ယူ… ပြီးတော့ အစဉ်လိုက်အတိုင်း အယ်လ်.. အိုင်.. ခေ.. အီး…။ ဒါဆို အစ်မ ပြောချင်တာက as u like ပေါ့။ နောင်ရဲလည်း အစ်မဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။ သူ့ရင်ဘတ်မှာ အုပ်ထားတဲ့ အင်္ကျီကို ဆွဲချလိုက်တော့ နို့ အကြီးကြီးတွေ ပေါ်လာသည်။ ထမီကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ အစ်မ ပြောသည့်အတိုင်း အစ်မအိတ်ကို သွားရှာတော့ ကွန်ဒုံး အတွဲလိုက် တွေ့ရသည်။ ပြီးတော့ မြင်္ဟသာ တဲ့။ ဆွဲပြီလေ။ ဝရံတာ နားက ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ပြီး အချစ်ပွဲ ဆင်နွှဲကြသည်။ တကယ်လို့များ အခုခေတ်လိုသာ မိုးမျှော်တိုက်တွေ များလာလျှင် နောင်ရဲတို့ စုံတွဲလည်း အဲ့လို လုပ်လို့ရမည် မထင်ပေ။ နောက် ၅ နှစ် ခန့် ကြာသော်… ခင်တဲ့ နောင်ရဲ (ဖေဖော်ဝါရီ၊ ၂၀၁၉) ဆရာမရဲ့ အားပေးမှု ရေးသားသူ – နောင်ရဲ